Στα ίδια μέρη ...να ξαναβρεθούμε

Παιδικά καλοκαίρια λοιπόν, στη Λευκάδα, στο Βλυχό! Και ένα τσούρμο παιδιά, χύμα στο δρόμο! Μικρά, μεγάλα. Αγόρια και κορίτσια!
Κάποιοι πιο κοντά ο ένας στον άλλο, πιο δεμένοι.
Κάποιοι άλλοι έπαιρναν περιστασιακά μέρος στα παιχνίδια!
Κάποτε είχαμε καυγάδες, παρεξηγήσεις που τις ξεχνούσαμε την επόμενη.


Η γειτονιά μας όμως, πάντα γεμάτη παιδικές φωνές! Η παράγκα του παππού (δεν υπάρχει πια) ήταν ορμητήριο...τη θυμάμαι κάποτε καλυμμένη με μουσαμά... ό,τι έπρεπε για "γιάφκα μικρών τρομοκρατών". Όχι ..ήμασταν καλά παιδιά! Παίζαμε όπως θα πρεπε να παίζουν και τα παιδιά σήμερα, με το χώμα, τη θάλασσα, τον ήλιο, παίζαμε τα κλασικά ομαδικά παιχνίδια, κρυφτό, κυνηγητό.... κολυμπούσαμε με τις ώρες, κάναμε ποδήλατο, κάναμε βόλτες στην πλατεία λίγο αργότερα. Δεν είχαμε κινητά και υπολογιστές και περνούσαμε την ώρα  μας στο δρόμο. 
Μεγάλο σχολείο ο δρόμος..ακόμα και ο εντελώς ελεγχόμενος, ο δικός μας... Χτίζει φιλίες ή τις διαλύει! Σε μας έχτισε,  αν και στην πορεία "διάφορα" μας έκαναν να απομακρυνθούμε με κάποιους... Όταν μεγαλώνεις τελικά, οι παρεξηγήσεις, αυτές που κάποτε τις πέταγες το επόμενο λεπτό στο καλάθι των αχρήστων, είναι ικανές να απομακρύνουν ανθρώπους ακόμα και αν έχουν περάσει τη μισή τους ζωή μαζί . Βέβαια εμείς δεν περάσαμε τη μισή μας ζωή μαζί, αλλά περάσαμε όλη μας την αθωότητα μαζί, και αυτό ίσως είναι πιο σημαντικό!  Για αυτό θεωρώ ότι ακόμα κι αν με κάποιους βλεπόμαστε σπάνια πια, υπάρχει κάτι δυνατό που μας δένει, κάτι που, αν χρειαστεί θα μας ενώσει ξανά. Τουλάχιστον αυτό θέλει να πιστεύει το ρομαντικό και ανόητο πλάσμα που κρύβω κάπου βαθιά μέσα μου. Το ΄χω λίγο πιάσει από το λαιμό , το πνίγω σιγά σιγά, αλλά αυτό ειδικά τα βράδια κάνει απόπειρες να βγει στην επιφάνεια, να πάρει ανάσες βαθιές, παλεύει να ζήσει ...αλλά που θα πάει θα το πνίξω κάποτε. 
Αλήθεια θα 'θελα πολύ να ρωτήσω τους υπόλοιπους, εσείς τι έχετε κάνει με αυτό το παιδί μέσα σας, έχετε καταφέρει να ...το βγάλετε από τη μέση, ή ζει σαν παράσιτο μέσα σας και κάνει την εμφάνιση του και σας χαλάει τη "στρωμένη" ζωή σας; Μήπως να μαζευτούμε να τα πνίξουμε κάποια μέρα; Ή μήπως να μαζευτούμε και να τα ελευθερώσουμε; Να τα αφήσουμε ελεύθερα να αλωνίζουν στο δρόμο...
Τι κι αν δεν υπάρχουν πια οι τσιμεντόλιθοι να γδέρνουμε τα πόδια και τα χέρια μας;
Τι κι αν το περισσότερο χώμα καλύφθηκε από τσιμέντο;
Τι κι αν η παράγκα που παίζαμε είναι το σπίτι του θείου Πητ;
Τι κι αν οι ευκάλυπτοι γίνανε φοίνικες;
Τι κι αν απαξιούμε να κάνουμε μπάνιο "εκεί μπροστά";
Αυτό δεν είναι το Βλυχό των παιδικών μας χρόνων; Μήπως θα πρέπει να ξαναβρεθούμε εκεί όλοι μαζί; Αυτοί που ζούσαν εκεί, αυτοί που περνούσαν το καλοκαίρι τους εκεί, αυτοί που περνούσαν από κει για λίγο.....
Θα μου πείτε θα ΄ναι το ίδιο; Όχι δεν θα ΄ναι..κι αν καθίσουμε να το προγραμματίσουμε και να το σκεφτούμε και να το οργανώσουμε...θα διαλυθεί! Κάπως πρέπει να γίνει αυθόρμητα, στην τύχη.... Πρέπει..θα κάνει καλό σε όλους μας!  (Μάχη, Γιώργο, Βαγγέλη, Γίωργο, Χρύσα, Μάχο, Φίλιππε, Άκη, Έλσα, Νατάσα, Γεωργία, Νατάσα,..............................................)
Και όλοι εσείς που είστε σαν και μας....για σκεφτείτε λίγο....... μήπως στα ίδια μέρη να ξαναβρεθούμε;


Χρυσούλα Σκλαβενίτη

Νηπιαγωγός με καταγωγή από τη Λευκάδα. Εδώ μέσα κάνω πράξη τα ελάττωμα μου: να φωτογραφίζω, να ερευνώ και να γράφω για το νησί μου, σ΄ ένα μείγμα ρομαντισμού και αυστηρού ρεαλισμού... γιατί πάντοτε ακροβατούσα ανάμεσα σ' αυτά τα δυο.

1 σχόλιο:

  1. Ωραία τα λες ξαδερφούλα. Μακάρι να γίνει αυτό κάποια στιγμή. Να ξαναβρεθούμε . Στο γάμο της Έλσας είδα κάποια άτομα από τότε και αν δεν μου μιλούσαν δεν τα γνώριζα. Άσχημο πράγμα αυτό , γι΄αυτό κάτι πρέπει να γίνει , επειγόντως . Άλλωστε όλοι θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια με νοσταλγία, οπότε .... Εσύ μας φέρνεις πιο κοντά , νομίζω ! Θυμάσα το Μάχο με το μπουζούκι του που μας έπαιζε το "μαύρα μάτια ...." .Αξέχαστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή